တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေပးဆပ္ျခင္းလို႔ သူသေဘာထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မကိုသူသိပ္ခ်စ္တယ္။ မရဲ့ လိုအင္ဆႏၵကို သူအျမဲတမ္း လိုက္ျဖည့္ေပးခ်င္တယ္။ မကို ေရြဘံု၊ ေငြဘံုေပၚမွာ တင္ထားခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မကို ဘာမွမလုပ္တတ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေနခို္င္းေစခ်င္တယ္။ ဒါကသူ႔ရဲ့ဆႏၵ။ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာကေတာ့ သူမသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္လာေအာင္ေတာ့ သူၾကိဳးစားမယ္။ ရိုးသားတဲ့ နည္းနဲ႔ေပါ့။ မကိုလည္း သူတိုင္ပင္ျပီးသား။
“မ အစိုင္းမကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထားႏိုင္တဲ့ တေန႔ မကို အစိုင္း လက္ထပ္မယ္ေနာ္”
“ေအးပါ အစိုင္းရာ”
“မ အစိုင္းကို မထားခဲ့ရဘူးေနာ္”
“အစိုင္းေနာ္ မကို အဲ့လိုလာမရစ္နဲ႔ကြာ၊ ေနာက္က်ရင္ မအစိုင္းဆီမလာေတာ့ ဘူးေနာ္”
“မကလည္းဗ်ာ မကို ခ်စ္လို႔ အစိုင္းေျပာမိတာပါ၊ မ စိတ္မတိုနဲ႔ေနာ္ အစိုင္းေတာင္းပန္ပါတယ္”
“ဟာအစိုင္းကလည္းကြာ အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး မစတာပါ”
မကသူေနတဲ႔ရပ္ကြက္နဲ႔ နည္းနည္းေ၀းတယ္။ ေနတာကေတာ့ တစ္ျမိဳ႔တည္း။ မလည္းအလုပ္လုပ္ ေနတယ္။ သူတို႔က ထိုင္းႏိုင္ငံ မယ္ေဟာင္ေဆာင္က ရြာကေလး တစ္ရြာမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္ျခင္းကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ မတူဘူး။ တျခားစီ။ မက မိန္းမသားဆို္ေတာ့ သူေဌးအိမ္ေတြမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ငန္း လိုက္လုပ္တယ္။ သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတုိ႔ လုပ္ေနၾက ပန္းရံအလုပ္ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရတယ္။ လုပ္မွလည္း သူတစ္ေန႔သာ ထမင္းစားရမွာကို။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့ ဘ၀က မကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခဲယဥ္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ လံုး၀အေလ်ာ့ မေပးဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ရေအာင္လုပ္မယ္။ ေလာကၾကီးမွာ သူမလုပ္နိုင္တာ မရွိေစရဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ သူေန တာက ကယားျပည္နယ္။ ဒါေပမဲ့ မေနတာက ရွမ္းျပည္နယ္။ သူနဲ႔ မနဲ႔ က တနယ္စီ။ သူေနတာ ကယားဆိုေပမဲ့ သူက ရွမ္းမ်ိဳးရိုး။ မက ရွမ္းဗမာ။ မနဲ႔စေတြ႔တာက မ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ။ မတို႔ သေဌးက ေငြေပါတယ္။ ျမန္မာအေခၚအေ၀ၚဆိုရင္ ေလာပန္းေပါ့။ ဆိုေတာ့ မတို႔သူေဌးက Second Hand ဆိုင္ကယ္ေတြ ေရာင္းတယ္။ အစိုင္းက မတို႔ သူေဌးဆိုင္မွာ ဆိုင္ကယ္အေၾကြးသြားယူထားတယ္ေလ။ ဒါကလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြရဲ့ သဘာ၀ပဲေလ။ ဆိုင္ကယ္ကို အေၾကြးယူတယ္။ ျပီးေတာ့ တလျခင္း ဆိုက္ကယ္ ေၾကြးဆပ္တယ္။ တစ္ႏွစ္တန္ တစ္နွစ္ ႏွစ္ႏွစ္တန္ ၂ နွစ္ေပါ့။ အလြန္ဆံုးကေတာ့ ၃ ႏွစ္ေပါ့။ မနဲ႔ ေတြ႔တာက
“ပိုင္ရွင္ရွိလားမသိဘူးဗ်”
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရွမ္းသံ၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ထိုင္းလိုမပီမသသံကို သူၾကားလိုက္တယ္။
“ရွိပါတယ္ ခဏေစာင့္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့”
သူသိလိုက္တယ္။ ဒါထိုင္းႏိုင္ငံဖြား အမ်ိဳးသမီးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔။ ရွမ္းသံကလည္း ၀ဲေနတယ္။ ၀တ္ထားဆင္ထားတာကလည္း လံုလံုျခံဳျခံဳ။ ဒါရွမ္းမ မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ ငါ့လိုပဲ ျမန္မာျပည္ကလာျပီး ထုိင္းႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ငါတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔။
“အမ ဘယ္မွာေနတာလည္း အရင္ တခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူးေနာ္” လို႔ သူ စကားစလိုက္တယ္။
“ေအာ က်မက ဒီအိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္တာပါ၊ ေရာက္တာ မၾကာေသးဘူးေလ” လုိ႔ မက ရွမ္းလိုပဲ ျပန္ေျဖတယ္။
“ေအာ ဟုတ္လား အမက အရင္ဘယ္မွာ ေနတာလည္းဗ်”လို႔ သူက စပ္စပ္စုစု ေမးလိုက္တယ္။
“ေအာ အရင္က ျမန္မာျပည္မွာေနတာ”
ေအာလို႔ သူက ေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ဆိုင္ရွင္ထြက္လာေတာ့ သူက သူ႔ရဲ့ တစ္လသာ ဆိုင္ကယ္ေၾကြး ဆပ္လိုက္တယ္။ မနဲ႔ သူနဲ႔လည္း မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႔မွာပဲ သူ႔ရဲ့ ႏွလံုးသားေလးက အလုိလို လႈပ္ခတ္လိုက္သလို သူခံစားလိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ မရဲ႔ ပံုရိပ္ေတြလည္း သူ႔ရဲ့ ႏွလံုးသားေလးထဲမွာ အလိုလို ထင္လာတယ္။ သူသိလိုက္တယ္ မကို သူခ်စ္မိျပီ။
ဒုတိယပိုင္းေမ်ာ္
ရွမ္းကေလး
Read More...
Collapse...
.... the rest of the template goes here...
အားလံုးမဂၤလာပါခင္ဗ်ား
ဟဲဟဲ မေတြ႔ရတာအေတာ္ေတာ့ ၾကာေညာင္းသြားျပီေနာ္ ကိုကို၊ မမ တို႔ေရ။ တကယ္မအားလို႔ပါ၊ ေနာက္တခုက ရွမ္းကေလး အေ၀းေရာက္ေနလို႔ပါဗ်။ ကဲအခုေတာ့ ရွမ္းကေလး တကယ္ျပန္လာျပီ။ မအားလပ္တဲ့အခ်ိန္ထဲမွာ ရွိသမွ် အခ်ိန္ကို ဖဲ့ယူျပီး စာေတြအမ်ားၾကီး ေရးေတာ့မယ္ေနာ္။ ေနာက္မွ စာမ်ားမ်ားေရးေတာ့မယ္ေနာ္။ အခုေတာ့ မိတ္ဆက္ေလာက္ပဲဗ်။
ရွမ္းကေလး
Read More...
Collapse...
.... the rest of the template goes here...
Shankalay come back again
Read More...
Collapse...
.... the rest of the template goes here...
အသံေတြက ညံစီစီ
အနံ႔ေတြက တေထာင္းေထာင္း
လူမ်ိဳးစုေတြက စံုလို႔...
ျမန္မာ၊ ထုိင္း..၊ တိုးရစ္ေတြနဲ႔
ဘာသာစကားကလည္း
ဟိုတစ္ေပါက္၊ ဒီတစ္ေပါက္
ခဏေန ထုိင္းလိုေျပာ..၊
ခဏေန ဗမာလိုဟစ္..
ခဏေန How are you?
ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ I Love You....
အသံေတြက ညံစီစီ
အနံ႔ေတြက တေထာင္းေထာင္း
အသားမ်ိဳးစံု၊ ငါးမ်ိဳးစံုနဲ႔
အသီးအရြက္ေတြက စံုလွေပစြ
အသားေပၚ ခုတ္တဲ့ဓါးကလည္း
တညံညံ
ငါးေၾကးျခစ္တဲ့ အသံကလည္း
တၾကြတ္ၾကြတ္
အစိမ္းေရာင္ သီးရြက္စံုေတြကလည္း
အညြန္႔တလူလူ
၀ယ္သူက၀ယ္
ေရာင္းသူကေရာင္း
ေရာင္းသူနဲ႔ ၀ယ္သူ
ေစ်းေတြညိွၾက
ေရာင္းတဲ့သူက ေစ်းကိုတင္
၀ယ္တဲ့သူက ေစ်းေလွ်ာ့ခုိင္း
ေရာင္းသူနဲ႔ ၀ယ္သူ
အဆင္မေျပ မေခ်ာေမြ႔ခဲ့ရင္
ကိစၥက တံုးေရာ....
အသံေတြက တညံညံ
ေစ်းသည္ေတြက တဟစ္ဟစ္
ေဟာ့သည္မွာ ပဲစစ္စစ္...
စားဦးမလား အကိုတို႔ေရ
မုန္းလက္ေဆာင္းကိုေလ
ေသာက္သြာပါဦး အကိုရဲ့
ေရခဲေရ တစ္ခြက္
၀ယ္သြားပါဦး အကိုရယ္
ေရာင္းမေကာင္းလို႔ပါကြယ္..
ၾကည့္သြားပါဦး တူမရာ
ေရြေတြ လွတယ္ကြာ..
ေစ်းဆစ္၀ယ္ပါ ေကာင္ေလးရာ
ကြ်န္ေတာ့္အေဖက မွာလာတာ..
အသံေတြက ညံစီစီ
ကိုရဲၾကီးလာျပီ
မ်က္စိႏွစ္လံုးကို ရွင္ရွင္ထား
ကိုရဲၾကီးငၾကြား..။
ဖုန္းေျပာတဲ့လူ ေတြ႔ရင္ဗ်ာ..
ကိုရဲၾကီး ေပ်ာ္ရွာ..
ဆုိင္ကယ္ေပၚမွာ ေျပာရင္ေတာ့
ေပးထားမယ္ ၄၀၀ ေပါ့..
စက္ဘီးေပၚမွာ ေျပာရင္ကြယ္
ေလွ်ာ့ေပးမယ္ ၁၅၀
အပ်ိဳေခ်ာေခ်ာေလးဆိုရင္ေတာ့
ကိုရဲၾကီး မယူဘူးေပါ့...
လက္မွတ္မရွိတဲ့လူ ေတြ႔ရင္ကြယ္
ကိုရဲၾကီး မ်က္စိလ်င္တယ္...
ဆိုင္ကယ္ဦးထုတ္ မေဆာင္းရင္ေတာ့
ကိုရဲၾကီး ေပ်ာ္ရွာေပါ့...
လိႈင္းကားေတြကို ေစာင့္ဖမ္းမယ္
ေဆးရံုၾကီးမွာကြယ္...
လာထားေက တစ္ေယာက္တစ္ရာပဲ
ကိုရဲၾကီးခင္မ်ာ ဗိုက္ေတြရြဲ....
ရွမ္းကေလး
Read More...
Collapse...
.... the rest of the template goes here...
လူႏွင့္ ဆုိင္ကယ္
ေရာကာေထြးလွ်က္
တည္ရွိေနတဲ့ ဤေစ်းကေလးတြင္
ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်
လာေရာက္ေတာင္းစား
ကြ်ႏု္ပ္တို႔သူေတာင္းစားမ်ားသည္
ဟိုလူကိုၾကည့္ကာ..၊ ဒီလူ႔ကိုၾကည့္လွ်က္
၁ ဘတ္၊ ၂ ဘတ္ ၊ ရလိုရျငား
လုိက္ၾကည့္ေသာ္လည္း
အၾကင္နာကင္းမဲ့ေသာလူ
ဤလူတို႔သည္ ပစၥည္းဥစၥာ
ခင္တြယ္တာ၍
၁ ဘတ္မေျပာႏွင့္ ၅ မူးမွ်လည္း
မေပးကမ္းဘဲ
မိမိတို႔ မ်က္ႏွာကို သနားညာတာစြာျဖင့္
တခါတခ်က္ အစဥ္ၾကည့္လ်က္
ထိုေနရာမွ ထြက္သြားေလသတည္း.။
ရွမ္းကေလး
Read More...
Collapse...
.... the rest of the template goes here...
ဒီမနက္ ကြ်န္ေတာ္ ေစာေစာ ထလိုက္တယ္..
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔ကြ်န္ေတာ္ စာေမးပြဲ သြားေျဖရမွာေလ..၊ စာေမးပြဲက ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေျဖရမွာ..၊ ေက်ာင္းတက္ျပီး ႏွစ္ကုန္မွ ေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ေျဖမဲ့ လူေတြအမ်ားၾကီးထဲမွာမွ ေအာင္တဲ့လူေတြကို ေရြးမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စိုးရိမ္မိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အခုမွ စစျခင္းေက်ာင္းတက္ရမယ္..၊ စစျခင္း စာေမးပြဲ ေျဖရမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ သိပ္မယံုၾကည္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာသာစကားနဲ႔ ေျဖရမွာ မဟုတ္ေလေတာ့ စိုးရိမ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ကို ေရးခဲေရ ေအးေအးေလးတစ္ခြက္နဲ႔လည္း ဘယ္လိုမွ ေျဖေဖ်ာက္လို႔ မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေအးေလ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျဖမွ မေျဖရေသးတာ..၊ စိတ္ေအးေအးပဲ ထားတာ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျဖသိမ့္လိုက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္မသြားခင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခင္လည္းခင္၊ စိတ္ထဲကလည္း ခ်စ္ေနရတဲ့ အမတစ္ေယာက္ဆီကို ဖုန္းတစ္ခ်က္ေလာက္ ဆက္မွလို႔ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို ရွာ..၊ အဂၤလိပ္လို ေရးသားထားတဲ့ Ma ဆိုတဲ့ နာမည္ေလး ေတြ႔တာနဲ႔ ခလုပ္ေပၚက အစိမ္းေရာင္အဖုေလးနဲ႔ call ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးေလးကို ႏွိပ္ပစ္လိုက္တယ္..။
“ဟဲလို” ဆိုတဲ့ သာယာၾကည္လင္တဲ့ အသံတခုကား ကြ်န္ေတာ့္နားထဲကို ဒိုင္းကနဲ ၀င္ေရာက္လာတယ္။
“ဒီေန႔ အင္တာဗ်ဴးရွိတယ္မဟုတ္လား” လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ေမးလိုက္တယ္။
“အင္း ရွိတယ္ေလ.. အမေတာင္ အခုပဲ သြားေတာ့မလို႔”
“ကြ်န္ေတာ္လဲ သြားရင္ေကာင္းမလားလို႔“
“ဒါဆိုအမ မသြားေတာ့ဘူး”
“ဟင္း ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ဘာလဲ ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔ မေတြ႔ခ်င္လို႔လား”
“အင္း..၊ ဟုတ္တယ္..၊ ေတြ႔ရင္ လူအမ်ားၾကီးေရွ႔မွာ ရည္းစားစကား လာေျပာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..“
“ဟာ မကလည္းဗ်ာ၊ စိတ္ခ် မေျပာဘူး..၊ ဖက္နမ္းပစ္မွာ”လို႔ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲက ၾကိတ္ျပီး ေရရြတ္လိုက္တယ္။
“အမေရ ကြ်န္ေတာ္လည္း သြားမလို႔ စဥ္းစားထားတာ..၊ အခုပဲ ေရခ်ိဳးျပီးတယ္..၊ အ၀တ္အစားလဲလိုက္ဦးမယ္ေနာ္..၊“
“အခုမွ အ၀တ္အစားလဲတာလား၊ အမေတာင္ အင္တာဗ်ဴး လုပ္မဲ့ေနရာ ေရာက္ေနျပီ“
“ဟင္ဟုတ္လား၊ ဒါဆို ဒါပဲေနာ္..၊ ကြ်န္ေတာ္အခုပဲ အ၀တ္စားလဲျပီး ထြက္လာခဲ့မယ္”
“အင္း” ဆိုျပီး တဖက္က ဖုန္းကို ခ်သြားေလေရာ..၊ ဖုန္းခ်သြားတဲ့ အသံေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္နားထဲမွာ အခုထက္ထိ ၾကားေနရေသးတယ္...၊ ခေလာက္တဲ့... ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အ၀တ္အစားလဲ၊ စီးေနက် ဆုိင္ကယ္ ေလးကို ထုတ္ကာ လီဗာအကုန္တင္ျပီး ၀ူးကနဲ ေမာင္းထြက္လာခဲ့တယ္..၊ တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္..၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ......
ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔ေျပာေနတဲ့ မဆိုတဲ့ မိန္းကေလးက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သိတာ ၾကာေတာ့ၾကာျပီး။ ကြ်န္ေတာ္က တဖက္သတ္ ခ်စ္ေနရတဲ့ သူဆိုရင္ မမွားဘူးေပါ့ဗ်ာ..၊ ဖုန္းနဲ႔ေတာ့ အျမဲတမ္းလိုလို ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္.။ တကယ္ေတာ့ မရဲ့ နာမည္အရင္းက မခင္သီတာျမင့္ အသက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လဲ အတိအက် မသိေသးဘူး..၊ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကေတာ့ ေမာင္ေ၀လင္းထြန္း..၊ အသက္က ၁၈၊ ၁၉။ မခင္သီတာျမင့္ကို ကြ်န္ေတာ္အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး..၊ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔ မခင္တာျမင့္နဲ႔က အြန္လုိင္းေပၚမွာေရာ..၊ ဖုန္းနဲ႔ပါ စကား အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္..၊ မခင္တာျမင့္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ၂ ခါေတာင္ ေတြ႔ဖူးတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ..၊ ကြ်န္ေတာ္က မခင္တာျမင့္ကို မလို႔ပဲ ေခၚတယ္..၊ မခင္တာျမင့္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့ကို ေမာင္ေလးလို႔ ျပန္ေခၚတယ္..၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ေနရတဲ့ မကို ေတြ႔ရေတာ့မယ္..၊ ျပီးေတာ့ မမကို အျပင္မွာ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာရေတာ့မယ္..၊ ဟိုးဟိုး အေတြးေတြ လြန္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ့..၊ အင္တာဗ်ဴး လုပ္မဲ့ေနရာေတာင္ ေက်ာ္သြားေပါ့..။
ဆုိင္ကယ္ကို ေဒါက္ေထာက္..၊ ျပီးရင္ လြယ္အိပ္ကို ဆြဲ..၊ သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဟာေတြ႔ျပီ..၊ ျခင္းလံုးခတ္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္
“ညီေလး စာေမးပြဲ လာေျဖတာလား“လို႔ ကြ်န္ေတာ့္နဲ႔ ျခင္းလံုးခတ္ဖက္ အကိုသူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္..၊
”ဟုတ္တယ္ဗ်ာ..၊ အေတာင္မစံုေသးေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့ဗ်ာ..၊ ပညာကိုသာ မွီ၀ဲရာေပါ့..၊ ဟဲဟဲ“
“ေအး ကိုလည္း အင္တာဗ်ဴးလာလုပ္တာ..၊ မင္းတို႔က ေတာ္ပါတယ္ကြာ ၾကိဳးစားေပါ့“ အကိုသူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ စကားလည္း နားေထာင္..၊ ကြ်န္ေတာ့ရဲ့ မ်က္လံုးက မခင္သီတာျမင့္ကိုလည္း လိုက္ရွာ..၊ ဒါေပမဲ့ မေတြ႔ဘူး ျဖစ္ေနတယ္..၊ မကို အျပင္မွာ မျမင္ဖူးေတာ့ မ်က္မတန္းဘူး ျဖစ္ေနတယ္..၊ မကို ဓါတ္ပံု ထဲမွာပဲ ျမင္ဖူးတာကို..၊ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ကေလးတစ္ေယာက္လို ေက်ာင္းက ကေလးေတြ ထိုင္ဖို႔ လုပ္ထားတဲ့ ဒန္းေပၚ ထိုက္ခ်လိုက္တယ္..၊ ဒီအခ်ိန္မွာ မကို သိတဲ့ လူမ်ား ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ႔မွာ ဘြားကနဲ ေပၚလာရင္ေတာ့ အေကာင္းသား..၊ ေဟာ ေျပာလို႔ မဆံုးေသးဘူး..၊ မခင္တာျမင့္တို႔နဲ႔ တစ္ရပ္ကြက္ထဲေနတဲ့ အကိုတစ္ေယာက္က သူ႔သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္နဲ႔ စက္ဘီးအျပိဳင္စီးလာတာေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ၀မ္းသာလို႔ မဆံုး..၊ သူက မကို သိတာကိုး။ ဘုရားသားကို နတ္မတာပဲေပါ့..၊
“ဟာ အင္တာဗ်ဴးလာလုပ္တာလား ေ၀လင္း“ လို႔ ေက်းဇူးရွင္ အကိုၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးတယ္..။
“ဟုတ္တယ္ အကိုေကာ တူတူပဲလား“
“ေအးကြ တူတူပဲ..“
“ဒါနဲ႔ တခုေမးရဦးမယ္..၊ အကို မခင္သီတာျမင့္ကို သိတယ္ဟုတ္“
“ေအးေလကြာ သိတာေပါ့..၊ ငါတို႔ တစ္ရပ္ကြက္ထဲသားေတြပဲ“
“အခုကြ်န္ေတာ့္ေရွ႔မွာရွိတဲ့ လူေတြထဲက မခင္သီတာျမင့္ ဘယ္တစ္ေယာက္လည္း သိလား“ ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုေတာ့ အဲ့ဒီအကိုခင္ဗ်ာ..၊ သူ႔ေရွ႔မွာရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္ေနပါေလေရာ..၊
“တစ္ေယာက္မွ မဟုတ္ဘူး“
ဟိုက္..၊ မတစ္ေယာက္ တကယ္မလာတားလားလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေမးခြန္း ျပန္ထုတ္မိတယ္..၊ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး..၊ မ လာမွာပါ...
“ဟုတ္လား..၊ ဒါဆို ေတြ႔ရင္ေျပာဦးေနာ္..”
ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တေတြ အင္တာဗ်ဴးလုပ္မဲ့ အခန္းထဲကို ၀င္သြား..၊ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိကလည္း မခင္သီတာျမင့္ကို အငမ္းမရ လိုက္ရွာ..၊ မေတြ႔ျပန္ဘူး..၊ ေနာက္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးလုပ္မဲ့ အခ်ိန္ေရာက္လာ..၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ မကို ေတြ႔ရမွာေပါ့ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေစာင့္ေနရရွာတယ္..၊ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ.. အင္တာဗ်ဴးလာလုပ္တဲ့ လူေပါင္းက အေယာက္ေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ရွိတာနဲ႔ အုပ္စု ႏွစ္စုခြဲျပီး လုပ္လိုက္ရတယ္..၊ ကြ်န္ေတာ္ပါတဲ့ အုပ္စုမွာေတာ့ မ မပါဘူး ထင္တယ္..၊ မကို မေတြ႔ဘူး..၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သည္ေန႔မကို ေတြ႔ျမင္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အိမ္ကေန ရွိသမွ် အေမြးအၾကိဳင္ေတြကို ဖီးလိမ္းျပီး..၊ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုးထဲက ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ တီရွပ္ အျဖဴေရာင္ အိက်ီၤေလးကို ၀တ္ျပီး ထြက္လာရတာ..၊ ဒါေပမဲ့ ေန႔တစ္ပိုင္းသာ ကုန္သြားတယ္..၊ ခုထိ မကို မေတြ႔ရေသးဘူး..၊ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ျပည့္နက္ေနတယ္..၊ ကိုယ္တုိင္ကလည္း စာသိပ္မရ..၊ ခုက်ျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ္ေတြ႔ခ်င္တဲ့ မကို မေတြ႔ရဆိုေတာ့ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေျဖခ်င္ရာ ေျဖလုိက္တာ..၊ အဲ့ဒီက အျပန္စာေမးပြဲ မေအာင္ဘူးလို႔ေတာ့ ထင္တာပဲ..၊ အဲ့ဒီက မျပန္ခင္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို မက ဖုန္းဆက္လုိက္ေသးတယ္...။ ကြ်န္ေတာ္က ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေကာက္ကိုင္လိုက္တာ.. ဖုန္းေတာင္ ကြဲေတာ့မလို႔..၊ ဒါေပမဲ့ ဒါေပမဲ့ အရာအားလံုး ေနာက္က် က်န္ရစ္ခဲ့ေလျပီ..။ မေျပာတာက
“အခု မအိမ္ျပန္ေရာက္ေနျပီ၊ ဘယ္လိုလဲ အင္တာဗ်ဴးေျဖႏုိင္လား..၊”တဲ့..။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ မဖုန္းဆက္လာတာဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႔လို႔မ်ားလားလို႔ေပါ့။ ၀မ္းသာရတာ.. ဒါေပမဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မျမင္ရတဲ့ ခ်စ္ရသူရဲ့ပံုရိပ္ကို ေမ်ာ္ကိုးရတဲ့ အလုပ္တခုဟာ တကယ္ကို ႏွလံုးသား ေၾကြလုမတတ္ ခံစားရပါလားလို႔ ေနာက္မွ သိေတာ့တယ္ဗ်ာ..။
ျပီးပါျပီ
ရွမ္းကေလး
Read More...
Collapse...
.... the rest of the template goes here...
ဘေလာ့က ေၾကာင္ေနတယ္..၊ ပို႔တင္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္.ဗ်ာ
Read More...
Collapse...
.... the rest of the template goes here...
အႏွစ္ (၂၀)....
အခ်ိန္ေတြက ၾကာေညာင္းလွပါျပီ။ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနျဖင့္ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းလွေသာ နအဖစစ္အာဏာရွင္ၾကီးမ်ားတို႔၏ လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ တသြင္သြင္ အစဥ္တစိုက္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္လာၾကသည့္ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း အသက္အားျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း အိုမင္းလာၾကေပျပီ။ ဆက္လက္ထြက္ေပၚလာေသာ ရဲရဲေတာက္ လူငယ္အတိုက္အခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္လည္း ေရတြက္၍ မရေလာက္ေအာင္ပင္ မ်ားျပားလြန္းေပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုလူငယ္အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ တစ္ဦးႏွင့္တဦး အျမင္အယူအဆမ်ား မတူညီၾကေပ။ တစ္ခ်ိဳ႔က နအဖစစ္အစိုးရကို လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ခ်င္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔ကမူ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ နအဖစစ္အာဏာရွင္ ၾကီးေတြရဲ့ လက္ေအာက္ကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားခ်င္ၾကသည္။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ယခုလက္ရွိမွာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္ေနသူမ်ားသည္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွဴးၾကီး သန္းေရြဦးေဆာင္ေသာ နအဖ စစ္အစိုးရမ်ားသာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ ထိုမွတဖန္ နအဖစစ္အာဏာရွင္ၾကီးမ်ား၏ ႏွိပ္စက္မႈကို ခံစားေနရသူမ်ားမွာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံထဲတြင္ ေနထုိင္ၾကကုန္ေသာ ျပည္သူမ်ားသာ ျဖစ္ေပသည္။
ဒီေဆာင္းပါးတြင္ အဓိကထားျပီး ေထာက္ျပ ေျပာျပခ်င္သည္က အေၾကာင္းအရာ ႏွစ္ခုရွိပါသည္။ ပထမတခ်က္ နအဖစစ္အစိုးရေတြဆီက ဒီမိုကေရစီကို ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းတိုက္ယူရင္ ရႏုိင္ပါ့မလား..၊ ဒုတိယတခ်က္ လက္နက္စြဲကိုင္ျပီး လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေသေၾကပ်က္သုဥ္းျပီးမွ နအဖစစ္အစိုးရေတြဆီက ဒီမိုကေရစီ ရႏုိင္မလား ဆိုတဲ့ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ကဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သမိုင္းကို ျပန္လွန္ၾကည့္ရေအာင္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအားလံုး ေမ့၍မရႏုိင္ေသာ လူတစ္ဦး၊ ျမန္မာတင္ သာမက ကမၻာကပါ ၾကည္ညိုေလးစားရသည့္ လူတဦးကို လက္ညိုးညြန္ျပပါဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တင္ သာမက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသူႏုိင္ငံသား အားလံုးက ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းကိုသာ အမွတ္ရ ေအာင့္ေမ့ၾကေပလိမ့္မည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရဲ့ ရဲရဲေတာက္ ၾကိဳးပမ္းပံုေတြ၊ မည္သုိ႔မည္ပံု အမိျမန္မာျပည္အတြက္ လြတ္လပ္ေရး ရရွိေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ပံုေတြကို ထုိင္ေရးရရင္ မျပီးႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အက်ဥ္းခ်ံဳးအေနနဲ႔သာ ေရးပါမည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ဟာ အဂၤလိပ္ေတြဆီက ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ဘယ္လိုယူခဲ့သလဲ? ဒီေမးခြန္းကို အားလံုး သိမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ လက္နက္စြဲကိုင္ျပီး အဂၤလိပ္ေတြကို ရြတ္ရြတ္ခြ်န္ခြ်န္ တိုက္ခုိက္ျပီးမွ ဗိုလ္ခ်ဴပ္တို႔တေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ လြပ္လပ္ေရး အရယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီတိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းက ဆိုရင္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ေသဆံုးၾကမည္ဆိုသည္မွာ မလြဲမေသပါပဲ။ စစ္တခု ျဖစ္ျပီဆိုရင္ေတာ့ လူ႔အသက္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ဆံုးရံႈးဖို႔ဆိုတာကို ၾကိဳေတြးျပီးမေၾကာက္သင့္ပါဘူး။ ထိုနည္းတူပါပဲ အခုအခ်ိန္မွာ နအဖစစ္အစိုးရေတြဆီက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔ ဆိုရင္လည္း လမ္းတကာ ေလွ်ာက္ေအာ္ျပီး ေတာင္းလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ေသြးထြက္သံရိုမႈေတြ အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ ရွိရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုမွာေတာ့ နအဖဖက္က ေသြးတစက္မွ ေျမမက်ပဲ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားေနသူမ်ား၏ ေသြးစီးေၾကာင္းမ်ားသာ ေျမခေနရပါသည္။
ရွစ္ေလးလံုးတုန္းက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ဆႏၵျပပြဲတစ္ခုကိုပဲ ၾကည့္ပါ။ ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေသကုန္သလဲ။ ဘယ္သူေတြက ျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ပစ္ခဲ့သလဲ။ စစ္သားဆိုတာ မိုးေပၚေထာင္မပစ္ဘူး..၊ လူ႔တည့္တည့္ပဲ ပစ္သတ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက ဘယ္သူေျပာခဲ့သလဲ။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးၾကီးကို တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေန၀င္း ေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုၾကီးကို မမီလိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စစ္သားဆိုတာ ေသနတ္ကို မိုးေပၚေထာင္မပစ္ဘူး..၊ လူတည့္တည့္ပဲ ပစ္တယ္ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းေျပာခဲ့တဲ့ ဗီြဒီယို ဖိုင္ေလးကိုေတာ့ ၾကည့္လိုက္ရပါတယ္။ ၈၈၈၈ ေလးလံုးတုန္းကဆိုရင္ တပ္နဲ႔ျပည္သူမ်ား ပူးေပါင္းခဲ့တယ္ဆိုတာ ဓါတ္ပံုမ်ားႏွင့္တကြ သတင္းမ်ားႏွင့္တဖံု အသီးသီးဖတ္ရႈရပါတယ္။ တပ္နဲ႔ျပည္သူ ပူးေပါင္းျပီး ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔ပဲ စစ္အစိုးရ ျဖဳတ္ခ်ေရး၊ စစ္တပ္ၾကီး စစ္တမ္းကို ျပန္သြားေရး..၊ စသည္တို႔ကို ေတာင္းဆိုခဲ့ေၾကာင္းကိုလည္း သိရွိခဲ့ရပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေသဆံုးခဲ့ေသာ ၈၈ အေရးခင္းၾကီးကို စိတ္ထဲကေန ေတြးျပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာ.. ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ျပန္သတ္ေနၾကပါလားဆိုျပီး စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းမဆံုးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ၈၈ အေရးခင္းကတည္းကသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ လြပ္လပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေတာ္ၾကီး ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ျပန္သတ္ဖို႔ ဆိုတာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ဆိုးၾကီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္သန္းေရြဆိုတာလည္း ေပၚထြန္းလာမွာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီပဲယင္း၊ စက္တင္ဘာအေရးအခင္း.. စတဲ့စတဲ့ အေရးခင္းေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြ အသက္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ဆံုးရံႈးေစခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြ ျဖစ္ခဲ့ရျပီ မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာ မည္သူတစ္ဦးမွ လက္နက္စြဲကိုင္ျပီး စစ္အစိုးရကို ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍ အတိုက္အခံမ်ားအားလံုးႏွင့္ ျပည္သူလူထုမ်ားသာ နအဖ စစ္အစိုးရကို လက္နက္စြဲကိုင္ ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံၾကီးသည္ ေသြးစီးက်ေနေသာ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ ဤသည္ကား ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို အသံုးျပဳ၍ ဒီမိုကေရစီကို အရယူလိုေသာ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ားကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္ရန္ ေထာက္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးမ်ားဟာ မိမိႏုိင္ငံသူ ႏုိင္ငံသားအေပၚ မည္မွ် ရက္စက္သည္ကို သိခ်င္လွ်င္ ဒီပဲယင္းအေရးခင္းကိုသာ ျပန္ျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ တဖက္သတ္ တုိက္ခုိက္ခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပဲယင္းအေရးခင္းမွာ လူေတြဘယ္ေလာက္ ေသေၾကသြားသလဲ ဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အတိအက် မသိပါ။ ေသသြားတဲ့ လူေတြဟာ NLD အဖြဲ႔၀င္မ်ား ျဖစ္သည္ပဲထား..၊ NLD အဖြဲ႔၀င္မ်ားဟာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကုိယ့္လူမ်ိဳးကို ျပန္သတ္တဲ့ အစိုးရကို မည္သူမဆို မုန္းကို မုန္းသင့္ပါသည္။ ဒါကို အေပၚဖားေအာက္ဖိလို႔ ေျပာလို႔ေတာ့မရပါဘူး။ ဒီျပစ္မႈေတြဟာ လူသတ္မႈပါ။ လူသတ္မႈၾကီးကို ဘယ္ေရွ႔ေနေတြက လူသတ္တရားခံၾကီးမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့လို႔လဲ။ ဒီပဲယင္းအေရးခင္းမွာ နအဖစစ္အာဏာရွင္ေတြက NLD အဖြဲ႔၀င္ ေျမာက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေျဗာက္က်က် တုိက္ခိုက္ရိုက္နက္ခဲ့ရမွာ ေသဆံုးသည္အထိ သတ္ပစ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုရင္၊ ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္နဲ႔ သတ္ပစ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို ဘယ္သူေတြ သိႏုိင္မွာလဲ။ ဒါေတြဟာ ဘယ္သူတစ္ဦးမွ သူတို႔ကို လက္နက္စြဲကုိင္ျပီး ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံျပည္သူေတြကို လိုက္စည္းရံုးေနရာမွ ျဖစ္ရတဲ့ ျပသနာပါ။ ဒီလုိလုိက္စည္းရံုးရံုနဲ႔ လူဒီေလာက္ေသရတယ္ဆိုရင္ ျပည္တြင္းထဲမွာသာ လက္နက္စြဲကိုင္ျပီး ေတာ္လွန္သည့္ အေရးအခင္းမ်ားသာ ရွိခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ျပည္သူမ်ား မည္မွ် ေသေၾကရမည္နည္း။ သင္တို႔ ေတြးၾကည့္ပါ။ အဓိကအားျဖင့္ နအဖအာဏာရွင္ၾကီးမ်ားႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအရ ဆက္ဆံလိုေသာ လူမ်ား ေတြးၾကည့္သင့္ပါသည္။
တကယ္လို႔သာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ နည္းလမ္းေတြ၊ ႏုိင္ငံတကာ အစရွိတဲ့ သံရံုးေတြေရွ႔မွာ ဆႏၵျပရံုနဲ႔ နအဖစစ္အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့မွန္း သိရွိၾကဖို႔ လုိပါျပီ။ ျပည္တြင္းမွာ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပျပန္ရင္လည္း အပိုအလုပ္တစ္ခုလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနတဲ့ လူေတြနဲ႔ နအဖေတြက ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြးျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဖမ္းဆီးျခင္း၊ ႏွိပ္စက္ျခင္း စတဲ့ သတင္းေတြကိုပဲ ၾကားေနရပါတယ္။ နအဖက ဖမ္းလိုက္ ျပန္လြတ္လိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနတဲ့ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကို ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားေနသူေတြဘက္ကပဲ ရပ္သင့္ရင္ ရပ္ရပါေတာ့မယ္။ ေရြ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးလို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ စက္တင္ဘာအေရးခင္းတုန္းကဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေတြ႔ပါ။ စစ္သားက ျပည္သူေတြကို မညွာတာဘူးဆိုတဲ့ အသိဥာဏ္ေလးတခုကို ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲ သြင္းထားသင့္ပါျပီ။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ အပါးေျမာက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဦးေဆာင္တဲ့ စက္တင္ဘာအေရးခင္းမွာ လူဘယ္ေလာက္ ေသဆံုးခဲ့သလဲ..၊ လူဘယ္ေလာက္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့သလဲ၊ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား မည္မွ် အဖမ္းခံရသလဲ..၊ ဒါေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေလးအနက္ထားျပီး စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ အစဥ္အဆက္က ရိုေသလာတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြဟာ နအဖ စစ္တပ္လက္ထက္မွာ ေထာင္ထဲေရာက္ကုန္တယ္၊ အရိုက္ခံရကုန္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ရာဇ၀င္ ရိုင္းလြန္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ေနထုိင္တဲ့ ေက်ာင္းထဲကို ဖိနပ္ေတာင္ စီးခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ေကာင္းၾကေသးရဲ့လား။ စစ္သားစီးတဲ့ ဖိနပ္က ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ့ ေခါင္းေပၚေရာက္လိုေရာက္၊ လက္နက္ကိုင္ စစ္သားေတြကို ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြက ထုိင္ျပီး ရွိခိုးရလိုရွိခုိး၊ သူခုိးလူဆိုးေတြရိုက္တဲ့ တုတ္ေတြက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို ရိုက္လိုရိုက္နဲ႔ နအဖလက္ထက္မွာ ေျဗာင္းဆန္ကုန္ပါျပီ။ အထူးသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မႈးၾကီး သန္းေရြဦးေဆာင္တဲ့ နအဖစစ္အစိုးရ အုပ္စုလို႔ ေျပာရင္ ပိုျပီး မွန္ကန္ပါလိမ့္မယ္။ အဓိက ေျပာခ်င္ကေတာ့ဗ်ာ နအဖကို လက္နက္နဲ႔ တိုက္ရံုမွတပါး အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ လက္နက္နဲ႔ တုိက္ရင္ လူ႔အသက္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ဆံုးရံႈးမယ္ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီတိုင္းပဲ နည္းနည္းစီ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလး ဆႏၵျပေနလို႔လည္း ေနာက္ထပ္အႏွစ္ ၂၀ ထပ္ၾကေနပါလိမ့္မယ္။ ျပည္သူေတြကို ေသေစခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေဆာင္းပါးကို ေ၀ဖန္ခ်င္လည္းေ၀ဖန္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္လိုေ၀ဖန္မလဲဆိုတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ေ၀ဖန္ခ်က္တခုကေတာ့ မင္းဒီေလာက္ေတာင္ လူေတြ ေသေစခ်င္သလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးပါပဲ။ အဲ့ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္က စာနဲ႔ေရးေနတာပါ။ တကယ္လက္ေတြ႔လုပ္ေနတဲ့ နအဖေတြကိုသာ ျပန္သြားေမးပါလို႔ ေမးတဲ့လူကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳတင္ ေျဖရွင္းခ်က္ေပးပါရေစ။
ရွမ္းကေလး
Read More...
Collapse...
.... the rest of the template goes here...
