တမွိုင္မိွုင္ကာေတြး ထိုင္ကာေငးလွ်က္
ေမ်ာ္မွန္းမိသည္ ခ်စ္တဲ့သူဆီ
တျပည္တျခား ေ၀းကြာေနလည္း
ေမ်ာ္မွန္းမိသည္ ခ်စ္တ့ဲသူဆီ
မနက္လင္းလို႔ မ်က္လံုးပြင့္လည္း
ေမ်ာ္မွန္းမိသည္ ခ်စ္တဲ့သူဆီ
ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ေ၀းကြာေန၍
လြမ္းေဆြးမွုကို ေထြးပိုက္ရစ္ကာ
ႏွလံုးသား အထီးက်န္ေနပါေတာ့သည္။
ရွမ္းကေလး
(ေဟ့ေကာင္စိုးစိုး ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလည္း) ဟု သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေအာ္ေမးသံေၾကာင့္ သူရုတ္တရက္ အေတြးပ်က္ သြားသည္။
(ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ ငါအိမ္အေၾကာင္းစဥ္းစားေနတာ)
(ဘာလည္း အိမ္ျပန္ခ်င္ေနျပီလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မင္းငယ္ၾကင္ေဖာ္ကို သတိရေနတယ္ ထင္တယ္)
(ေအးေပါ့ကြာ၊ မင္းတို႔က ဒီမွာ အိမ္ေထာင္စုနဲ႔အတူေနရေတာ့ ဘယ္အပူပင္ရွိမွာလည္း)
(မင္းေကာဘာအပူအပင္ေတြ ရွိေနလို႔လဲကြ)
(ဘာမွေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ငါအိမ္နဲ႔ရြာကို အရမ္းသတိရတယ္ကြာ၊ လစာလည္းမထြက္ေသးဘူး၊ လစာထြက္ရင္ ငါျပန္ေတာ့မယ္ကြာ)
(မင္းျပန္ရင္ ငါလည္းလိုက္ျပန္မယ္၊ အေဖာ္ရတာေပါ့)
(ျပန္ေလ)
မင္းနဲ႔နီးခ်င္ျပီ++++ခ်စ္ခြင့္ရခ်င္ျပီ++++++
(ေဟ့ေကာင္ မင္းဖုန္းလာေနတယ္)
(ဘယ္သူလည္း ကိုင္လိုက္ေလ)
(ေက်ာ္ မင္းေဆာ္ကြ ငါေျပာလိုက္ရမွာလား)
(ေျပာလိုက္ေလ၊ ငါအိမ္ေနတယ္လို႔)
(ေအး ဟဲလို)
(ေက်ာ္လား)
(မဟုတ္ဘူးခင္ဗ် ကြ်န္ေတာ္အိုက္စိုးပါဗ်)
(ကိုေက်ာ္ေကာ ကိုစိုး)
(ေက်ာ္အိပ္ေနတယ္ ႏိုးေပးရမွာလား)
(အင္းႏိုးေပးေလ ခဏေလာက္)
(ေအးေအး ခဏေစာင့္ေနာ္ ေနာင့္၊ ေဟ့ေကာင္ အိုက္ေက်ာ္ မင္းေဆာ္က စကားေျပာခ်င္လို႔တဲ့)
(ဟားကြာ ေတာ္ေတာ္ရွုတ္တာပဲ.. ဟဲလိုေနာင့္ ဘာလုပ္မွာလည္း)
(ဘာမွာမလုပ္ပါဘူး ဘာလုပ္ေနလည္းလို႔ ဖုန္းဆက္ၾကည့္တာ)
(သူမ်ားအလုပ္လုပ္လို႔ပင္ပန္းတယ္ဆိုမွ ေန႔လည္ေၾကာင္ေတာင္ ဘာလို႔ဖုန္းဆက္လာတာလည္း)
(ကိုေက်ာ္က အဲ့လိုပဲ၊ သတိရလုိ႔ဖုန္းဆက္တဲ့ဟာကို)
(ေအးပါ သိပါတယ္ေနာင့္ရယ္၊ ကိုယ္လည္းေနာင့္ကို သတိရပါတယ္၊ ညမွ ျပန္ဆက္ေတာ့မယ္ေနာ္)
(ဆက္နဲ႔ ဒါပဲ)
(ဖုန္းခ်သြားျပီ ေကာင္းတယ္… မိန္းမေတြဟာေလ ရွုပ္ကိုရွုပ္တယ္)
(မင္းတို႔ ႏွင္ေယာက္ကလည္း မျမဲတမ္း စိတ္ေကာက္ေနၾကတာပဲ)
(ငါတို႔က ညခ်စ္သူရည္းစားေတြကြ၊ ညဆို သိပ္ခ်စ္ၾကတာ)
(ေအးပါ ဟုတ္ပါတယ္၊ မင္းရုပ္ကိုၾကည့္တာနဲ႔ ငါသိပါတယ္)
(စိုးမင္းေကာ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရည္းစားတစ္ေယာက္ေလာက္ထားဖို႔ မစိတ္ကူးဘူးလား)
(ေတာ္ပါကြာ၊ ငါခ်ိဳ႔ကို မေဖာက္ျပန္ခ်င္ဘူး၊ ျပီးေတာ့ ငါ့လို တစ္ေကာင္ၾကြက္ကို ဘယ္သူက လာၾကိဳက္မွာလည္းကြ)
(မင္းေရွာက္မေျပာနဲ႔ ေဟြလိုက ေႏြေနာင္း မင္းကို အခုတေလာ တရားေရာတယ္ေနာ္)
(မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ ခဏေန ေႏြေနာင္ဒးၾကားရင္ ငါ့ကို စကားမေျပာပဲ ေနဦးမယ္)
(ၾကားလည္းေကာင္းတာေပါ့ကြာ၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျဖစ္သြားတာေပါ့ ဟားဟားဟား…)
ညေနေမွာင္စျပဳလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးစက္သံေလးေတြရဲ့ အသံေတြ တဒုတ္ဒုတ္ၾကားေနရေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ရြာကိုျပန္ေရာက္ေနသလိုမ်ိဴး ခံစားေနရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အခုေနေနတဲ့ ေနရာကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ျမိဳ႔ေတာ္ရဲ့ ဒုက္ခသည္စခန္းေလးေပါ့။ ဒီေန႔ကြ်န္ေတာ္ တေနကုန္ ေမာပန္းခဲ့တယ္ေလ။ သံုးႏွစ္ေလာက္ တခါမွ ျပန္မေရာက္တဲ့ ဒုက္ခသည္စခန္းကို ဒီေန႔ေတာ့ ေမာေမာပမ္းပမ္းနဲ႔ပင္ ေရာက္ရွိခဲ့တယ္။
ျဖစ္ပံုက ျပည္တြင္းက အခုမွေရာက္လာတဲ့ လူနာတစ္ေယာက္ကို စခန္းထဲမွာ ေဆးလာကုေပးတာပါ။ လူနာဟာ တကယ့္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့ လူနာတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းကလူေတြ ေျပာခ်က္အရကေတာ့ ဒီလူနာဟာ HIV/AIDS ေ၀ဒနာရွင္တစ္ေယာက္လို႔ ဆိုပါတယ္။ HIV/AIDS ေ၀ဒနာရွင္ဆိုလို႔ ေရးလိုက္မိေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေအစ့္ေရာဂါနဲ႔ ေသသြားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရြာက လူတစ္ဦးအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္သတိယမိပါတယ္။ သူ႔နာမည္က ဦးမိုးေက်ာ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ရြာသူရြားသားေတြရဲ့ အသိပညာနည္းပါးလြန္းတာက တေၾကာင္း၊ အယူသည္းတာက တစ္ေၾကာင္း ဦးမိုးေက်ာ္ အေသမလွခဲ့ပါဘူး။ ဦးမိုးေက်ာ္ရဲ့ အသုဘ အဆံုးသတ္မလွခဲ့သလို ရြာသူရြာသားေတြရဲ့ အသိပညာနည္းပါးမွူေၾကာင့္ ဦးမိုးေက်ာ္ရဲ့ အိမ္ဟာ ရြာသူရြာသားေတြရဲ့ မီး၀ိုင္း၀န္းရွုိ႔ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဦးမိုးေက်ာ္နဲ႔ရျပီး က်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစုေတြ ဘယ္လိုဒုက္ခေရာက္မလဲဆိုတာကိုေတာ့ စာဖတ္သူတို႔ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္လံုးလံုးကို သတိမရခဲ့မိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျပီးခဲ့တဲ့ (၄)ရက္က ကြ်န္ေတာ့္တို႔ဆီကို ေရာက္လာတဲ့ လူနာရဲ့ အေၾကာင္းၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္အခါက ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ ဦးမိုးေက်ာ္ရဲ့ အျဖစ္ကို ျပန္သတိရမိလိုက္ပါတယ္။
အခုတက္လာတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ဟာ သူ႔ကို ေအ့စ္ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္တဲ့ လကစျပီး ၆လတိတိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ရြာသူရြာသားေတြ ဥေပခါျပဳထားေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ၾကားသိရပါတယ္။ ဒီလူရဲ့ ဇနီးကေတာ့ လူေတြရဲ့ အေျပာခံရမွာ စိုးတာေၾကာင့္ ခ်စ္လွစြာေသာ ၇ လအရြာက္သမီးေလးနဲ႔၊ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ သမီးေလးႏွစ္ဦးကို ခြဲခြာသြားက သူ႔ကိုယ့္ကို ေသေၾကာင္းစီရင္ခဲ့ေၾကာင္းကိုေတာ့ ရြာသူရြာသားမ်ားရဲ့ ေျပာဆိုျခင္းမွ ကြ်န္ေတာ္ၾကားသိခဲ့ရပါတယ္။ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဴတဲ့ ကေလးႏွစ္ဦးကေတာ့ မိမိတို႔ရဲ့ မိဘႏွစ္ပါးကို အေဖအေမလို႔ မေခၚရရွာပဲ မည္မွ် အသက္ရွင္ေနထိုင္သြားရမည္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မခန္႔မွန္းတတ္ပါ။ ငါဘယ္ေန႔ ေသမွာလည္း ဆိုတာကို ေစာင့္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ့ အေဖကို ျမင္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ လံုး၀စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အသိပညာနည္းပါးလွတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက လူနာကို ပစ္တင္ကဲ့ရဲ့ကာ ေသလူအျဖစ္ ပယ္ထားတယ္လို႔ သတင္းၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု အင္မတန္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ကာ ၀မ္းနည္းရပါတယ္။ ေလးရက္လံုးလံုး မိမိသမီးေလးႏွစ္ဦးရဲ့ ဓါတ္ပံုကိုၾကည့္ျပီး ပူေဆြး၀မ္းနည္းေနတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ့္ရြာက ရြာသူရြာသားမ်ား လာေရာက္ျမင္ေတြ႔ရင္ ဖခင္စိတ္၊ မိခင္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကပါ့မလားဆိုတာကိုပင္ ကြ်န္ေတာ္မေတြးတတ္ ေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ျငိမ္ျငိမ္မေနႏိုင္ေတာ့ပါ။ မိဘႏွစ္ဦးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တိုင္ပင္ျပီး ဒုက္ခသည္ ေဆးခန္းပို႔ေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ စီစဥ္ရပါေတာ့တယ္။ ေဆး၀ါး စံုလင္တဲ့ မယ္ေဟာင္ေဆာင္ ေဆးရံုၾကီးကို ပို႔ေဆာင္ခ်င္ေပမဲ့လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေငြေရးေၾကးေရး အားနည္းမွုေၾကာင့္တေၾကာင္း၊ လူနာဟာ ထုိင္းႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ေၾကာင္း ဘာအေထာက္အထားမွ မရွိမွူေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဒုက္သည္စခန္းကိုပဲ မွန္းေမ်ာ္ကာ အားကိုးခဲ့မိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဒုက္ခသည္စခန္းကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္ ခဲ့ရပါတယ္။
ဒုက္ခသည္စခန္းကို ေရာက္ေတာ့ ေဆးခန္းက တာ၀န္ရွိသူမ်ားရဲ့ ေႏြးေထြးစြာၾကိဳဆိုမွူေတြေၾကာင့္ လူနာအတြက္ ကြ်န္ေတာ္၀မ္းသာၾကည္နူးခဲ့ရပါတယ္။ ခရီးတေလွ်ာက္ ေမာေမာပမ္းပမ္း ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ ယူနီေဖာင္းအျပည့္နဲ႔ ျပံဳးရြင္လန္းဆန္းေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြရဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ လူနာရဲ့ ေရာဂါ တ၀က္ေပ်ာက္ျပီလို႔ေတာင္ စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိပါတယ္။ မည္သည့္ေရာဂါရွင္ကိုမဆို တေရာတေႏွာ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ဆက္ဆံတတ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ထပ္မံ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရေတာ့ လူနာေတြရဲ့ အစစ္အမွန္ ကယ္တင္ရွင္ေတြဆိုတာ ဒီလို ေဆးရံု၀န္ထမ္းေတြသာ ျဖစ္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္မံ ခံစားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဒုက္ခသည္စခန္းမွာ လူနာကို သံုးညကုသဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ေဆးခန္းရဲ့ နည္းပညာ၊ စက္ကိရိယာျမင့္မားမွူနဲ႔အတူ ေဆးခန္း၀န္ထမ္းေတြရဲ့ ပ်ဴငွာယဥ္ေက်းေႏြးေထြးစြာ ဆက္ဆံမွူေတြေၾကာင့္ လူနာရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ၀မ္း၀မ္းသာသာျဖစ္လာမယ္လို႔ ကြ်န္တာ္ထင္မိရင္ မမွားေလာက္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံရွိမွသာ ဒီေရာဂါကို ကုသေပ်ာက္ကင္းမွာလို႔ စိတ္ထဲက စြဲလန္းေနတဲ့ ျမန္မာျပည္က လူနာတစ္ဦးဟာ ဒီဒုက္ခသည္စခန္းေလးကို ေရာက္လာခဲ့သည္ ဆိုရင္ဘဲ ဒီတယူတန္စြဲလန္းမွူၾကီး အလိုလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္လံုး၀ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဦးဆံုး ကူညီလိုက္တဲ့ လူနာတစ္ဦးက ဒုက္ခသည္စခန္းေလးမွာ ေအာင္ျမင္စြာ ေဆးခံယူကုသသြား ႏိုင္မွူေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြ်န္ေတာ္လည္း ဂုဏ္ယူမိရင္း နိဂံုးခ်ဴပ္လိုက္ ရပါတကား။
ႏွစ္ေတြေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကာေညာင္းခဲ့ပါျပီ။ လြတ္လပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ ေတာ္လို႔ ျမန္မာ့စစ္အာဏာရွင္ေတြ တသြတ္သြတ္ေျပာေနတာလည္း နားၾကားခါးလွပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ နားၾကားခါး၊ နားၾကားပ်င္းလွတဲ့ အတြက္လည္း ဗမာစစ္အစိုးရမ်ားကို အျမင္ကပ္တဲ့၊ မုန္းတီးတဲ့ အတိုက္အခံပါတီေတြ၊ ေတာခိုပုန္ကန္သူေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္သမားၾကီးေတြ၊ ၈၈ မ်ိဴးဆက္ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဒီပဲယင္းမ်ဴိးဆက္ေတြဟာလည္း ယေန႔ထိတိုင္ အစဥ္အဆက္ မျပတ္ပဲ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗိုလ္သန္းေရြေခါင္းေဆာင္တဲ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရ အမ်ိဴးယုတ္ေတြကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္လာၾကတာလည္း တခ်ိဴ႔ေတြက အသက္စေတးျပီး လူ႔ေလာကကေန ခြဲခြာသြား သည္မွာလည္း အေယာက္ေပါင္း မနည္းေတာ့ေပ။ ဥပမာ- ကဗ်ာဆရာၾကီး ဦးတင္မိုးတို႔ လူထုေဒၚအမာတို႔လို နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်ိဴးဆက္လူငယ္မ်ားကို ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာျဖင့္ ခြဲခြာသြားခဲ့ၾကပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ အတိတ္က ၾကယ္ပြင့္အခ်ိဴ႔ေတြ ေၾကြေပ်ာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ အနာဂတ္ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြဟာ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိဖို႔လိုပါတယ္။
အတိတ္ကၾကယ္ပြင့္ေတြ လုပ္ေဆာင္သြားတဲ့ တာ၀န္၊ ၀တ္တရားမ်ားကို ထိုင္ျပီး ခ်ီးမြမ္း မေနပဲ သူတို႔ေတြထက္ ဘယ္လိုေကာင္းေအာင္ လုပ္မလဲဆိုတာကိုလည္း အနာဂတ္ၾကယ္ပြင့္ ေလးေတြ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္တတ္ဖို႔လိုေၾကာင္း တစ္စိတ္တစ္ေနရာက သတိေပးလိုပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးသမား တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကို ခံယူထားတဲ့ မတတ္တေခါက္ စာေရးဆရာေလး တစ္ေယာက္ပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ၾကီးပြားတိုးတက္ ေစခ်င္၊ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ေစခ်င္ (စစ္တပ္ကေျပာတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု မဟုတ္ပါဘူး။) တဲ့ ျမန္မာျပည္ ျပည္သူလူထုထဲက လူငယ္ေလးတဦးပါ။
ဒီေနရာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံၾကီးျဖစ္ေအာင္ ဒါမွမဟုတ္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ၾကီးက်ဆံုးေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမား တခ်ိဴ႔တေလေတြရဲ့ အေၾကာင္းေတြကို နည္းနည္းေလာက္ ေ၀ဖန္တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္ခ်င္တာက စိတ္ကသိကေအာင္နဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းဖတ္ရွုေပးၾကပါလို႔ ေျပာဆိုေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။
ျပည္ပကို တိမ္းေရွာင္လာတဲ့ တခ်ိဴ႔ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဟာ ျပည္ပကိုေရာက္ေတာ့ ႏို္င္ငံေရးလုပ္ၾကပါတယ္။ ၾကာလာေတာ၊ သိလာေတာ့ သေဘာထားျခင္း မတိုက္ဆိုင္ေတာ့ အဖြဲ႔ကေန ခြဲထြက္ အဖြဲ႔တခုတည္ေထာင္ၾကပါတယ္။ လူမွုေရး၊ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးတို႔၊ ပညာေရးျမင့္တင္ေစေရးတို႔၊ က်န္းမာေရး စသျဖင့္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ၾကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ Donor ေတြ ေအာက္က်ခံျပီး ရွာၾကပါတယ္။ဒါေတြကို ဖြဲ႔စည္းလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အစမွာေတာ့ ျပည္ပေရာက္ ဒုကေရာက္ ျပည္သူလူထုမ်ားကို ထိေရာက္စြာ ကူညီႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကာလာေတာ့ ဒီလိုအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ မိုလိုေပါက္ ေပါမ်ားလာပတယ္။ ဒီလို မိုလိုေပါက္ ေပါမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔တစ္ဖြဲ႔ အျပိဳင္အဆုိင္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုအဖြဲ႔က ဟိုလူ႔နားေသြးထိုး၊ ဒီအဖြဲ႔က ဒီလူ႔နားေသြးထိုးဆိုေတာ့ အကူအညီလိုတဲ့ သူက ဘယ္အဖြဲ႔ကို အားကိုးလို႔အားကိုးရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ဒါကို စာတစ္တန္ ေပတတန္ ေရးမေနေတာ့ပါဘူး။
အခုေရးမွာက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို မူတည္ျပီး ေရးျပခန္႔မွန္းျပခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ ေတာ့ စစ္အစိုးရေတြလုပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာ အတိုက္အခံဘက္က ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ နအဖ ဘက္ကပဲ မဲမ်ားမ်ားရရွိသည္ျဖစ္ေစ စစ္တပ္ကပဲ အာဏာသိမ္းတာခ်ည္းပဲ ေတြ႔ေနျမင္ေနရပါ တယ္။ ဒီလို နအဖက အက်င့္ယုတ္၊ အႏုိင္ယူမွုေတြကိုလည္း အားလံုးေသာ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ မ်ား အသိျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ နအဖစစ္အာဏာရွင္ေတြ စနစ္တ က်နဲ႔ အကြက္က်က် ျပဳလုပ္သြားမယ္ဆိုတာကိုလည္း အားလံုး မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဗိုလ္သန္းေရႊေခါင္းေဆာင္တဲ့ ၾကံ့ဖြတ္အဖြဲ႔ပဲရမလား၊ ဦးေအးလြင္ေခါင္းေဆာင္ တဲ့ ၈၈ မ်ိဴးမစစ္အဖြဲ႔ပဲ အႏိုင္ရမွာလား ဆိုတာကိုပဲ စိတ္၀င္စားရမွာပါ။ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္မွာ အက်ယ္ခ်ဴပ္က်ေနတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္တဲ့ အမ်ိဴးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဴပ္ ကေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ပါ၀င္ ယွဥ္ျပိဳင္ရမလားဆိုတာကိုေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွ တိတိက်က် သိရမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ယူဆခ်က္တရပ္အေနနဲ႔ အခုကတည္း က ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုခ်င္ပါတယ္။ အာဏာကို အငမ္းမရ ဆုတ္ကိုင္ထားခ်င္တဲ့ နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေတြကေတာ့ အမ်ိဴးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဴပ္ဟာ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္မွာကို နဲနဲေလးမွ် လိုလားၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ 88 အေရးခင္းတံုးက ဗိုလ္ေန၀င္းေျပာၾကားခဲ့တဲ့ “စစ္တပ္ဆိုတာ ေသနတ္ကို မိုးေပၚေထာင္ မပစ္တတ္ဘူး” ဆိုတဲ့စကားကို ဗိုလ္သန္းေရႊ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ေျပာမိမွာကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ စိုးရိ္မ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ 2010 ေရြးေကာက္ပြဲဟာ စစ္မွန္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္လာမလား ဆိုတာကိုေတာင္ ေတြးပူျပီး ေၾကာက္ေနရမွာပါ။ ဒီ 2010 ေရြးေကာက္ပြဲမွာ နအဖ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ က်ဆံုးဖို႔ဆုိတာ ျပည္သူလူထုေတြရဲ့ သတ္တိနဲ႔ အတိုင္အခံပါတီေတြရဲ့ ရဲရင့္ကြ်မ္းက်င္မွုတို႔ ပူးေပါင္းမွသာ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ေမ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာအေရးခင္း ကလို ျပည္ပလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား လက္ပိုက္ၾကည့္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၂၀ ရာခိုင္ႏူန္းေလာက္ကေတာ့ နအဖဘက္က အသာစီးရမယ္ထင္တာဘဲ။ ဒီလို နအဖဖက္က အႏိုင္ရသြားလုိ႔ကေတာ့ ျပည္ပမွာေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အိုမင္းရင့္ေရာ္ျပီး သား၊ ေျမး၊ တီ၊ တြတ္နဲ႔ ဒုကေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္သြားရမယ္ဆိုရင္ စိ္တ္မေကာင္းစရာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ အားလံုးတက္ညီ လက္ညီ စုေပါင္း၀ိုင္း၀န္း စည္းလံုးညီညြတ္စြာ ရဲရဲရင့္ရင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ေဆာင္သြားသင့္ ေၾကာင္း ျပည္သူတဦးအေနျဖင့္ တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။
အဓိကဆိုလိုခ်င္တာက တဦးကိုတဦး ၀ိုင္း၀န္းျပစ္တင္ေျပာဆိုမေနဘဲ တိုင္းရင္းသား ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္စြာျဖင့္ နအဖစစ္အာဏာရွင္စနစ္ အဆံုးသတ္သြားေအာင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ၀ိုင္း၀န္းတိုက္ခိုက္ပါရန္ တို္က္တြန္းလိုခ်င္ေသာ ျပည္သူတဦး။
တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေပးဆပ္ျခင္းလို႔ သူသေဘာထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မကိုသူသိပ္ခ်စ္တယ္။ မရဲ့ လိုအင္ဆႏၵကို သူအျမဲတမ္း လိုက္ျဖည့္ေပးခ်င္တယ္။ မကို ေရြဘံု၊ ေငြဘံုေပၚမွာ တင္ထားခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မကို ဘာမွမလုပ္တတ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေနခို္င္းေစခ်င္တယ္။ ဒါကသူ႔ရဲ့ဆႏၵ။ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာကေတာ့ သူမသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္လာေအာင္ေတာ့ သူၾကိဳးစားမယ္။ ရိုးသားတဲ့ နည္းနဲ႔ေပါ့။ မကိုလည္း သူတိုင္ပင္ျပီးသား။
“မ အစိုင္းမကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထားႏိုင္တဲ့ တေန႔ မကို အစိုင္း လက္ထပ္မယ္ေနာ္”
“ေအးပါ အစိုင္းရာ”
“မ အစိုင္းကို မထားခဲ့ရဘူးေနာ္”
“အစိုင္းေနာ္ မကို အဲ့လိုလာမရစ္နဲ႔ကြာ၊ ေနာက္က်ရင္ မအစိုင္းဆီမလာေတာ့ ဘူးေနာ္”
“မကလည္းဗ်ာ မကို ခ်စ္လို႔ အစိုင္းေျပာမိတာပါ၊ မ စိတ္မတိုနဲ႔ေနာ္ အစိုင္းေတာင္းပန္ပါတယ္”
“ဟာအစိုင္းကလည္းကြာ အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး မစတာပါ”
မကသူေနတဲ႔ရပ္ကြက္နဲ႔ နည္းနည္းေ၀းတယ္။ ေနတာကေတာ့ တစ္ျမိဳ႔တည္း။ မလည္းအလုပ္လုပ္ ေနတယ္။ သူတို႔က ထိုင္းႏိုင္ငံ မယ္ေဟာင္ေဆာင္က ရြာကေလး တစ္ရြာမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္ျခင္းကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ မတူဘူး။ တျခားစီ။ မက မိန္းမသားဆို္ေတာ့ သူေဌးအိမ္ေတြမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ငန္း လိုက္လုပ္တယ္။ သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတုိ႔ လုပ္ေနၾက ပန္းရံအလုပ္ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရတယ္။ လုပ္မွလည္း သူတစ္ေန႔သာ ထမင္းစားရမွာကို။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့ ဘ၀က မကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခဲယဥ္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ လံုး၀အေလ်ာ့ မေပးဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ရေအာင္လုပ္မယ္။ ေလာကၾကီးမွာ သူမလုပ္နိုင္တာ မရွိေစရဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ သူေန တာက ကယားျပည္နယ္။ ဒါေပမဲ့ မေနတာက ရွမ္းျပည္နယ္။ သူနဲ႔ မနဲ႔ က တနယ္စီ။ သူေနတာ ကယားဆိုေပမဲ့ သူက ရွမ္းမ်ိဳးရိုး။ မက ရွမ္းဗမာ။ မနဲ႔စေတြ႔တာက မ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ။ မတို႔ သေဌးက ေငြေပါတယ္။ ျမန္မာအေခၚအေ၀ၚဆိုရင္ ေလာပန္းေပါ့။ ဆိုေတာ့ မတို႔သူေဌးက Second Hand ဆိုင္ကယ္ေတြ ေရာင္းတယ္။ အစိုင္းက မတို႔ သူေဌးဆိုင္မွာ ဆိုင္ကယ္အေၾကြးသြားယူထားတယ္ေလ။ ဒါကလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြရဲ့ သဘာ၀ပဲေလ။ ဆိုင္ကယ္ကို အေၾကြးယူတယ္။ ျပီးေတာ့ တလျခင္း ဆိုက္ကယ္ ေၾကြးဆပ္တယ္။ တစ္ႏွစ္တန္ တစ္နွစ္ ႏွစ္ႏွစ္တန္ ၂ နွစ္ေပါ့။ အလြန္ဆံုးကေတာ့ ၃ ႏွစ္ေပါ့။ မနဲ႔ ေတြ႔တာက
“ပိုင္ရွင္ရွိလားမသိဘူးဗ်”
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရွမ္းသံ၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ထိုင္းလိုမပီမသသံကို သူၾကားလိုက္တယ္။
“ရွိပါတယ္ ခဏေစာင့္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့”
သူသိလိုက္တယ္။ ဒါထိုင္းႏိုင္ငံဖြား အမ်ိဳးသမီးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔။ ရွမ္းသံကလည္း ၀ဲေနတယ္။ ၀တ္ထားဆင္ထားတာကလည္း လံုလံုျခံဳျခံဳ။ ဒါရွမ္းမ မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ ငါ့လိုပဲ ျမန္မာျပည္ကလာျပီး ထုိင္းႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ငါတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔။
“အမ ဘယ္မွာေနတာလည္း အရင္ တခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူးေနာ္” လို႔ သူ စကားစလိုက္တယ္။
“ေအာ က်မက ဒီအိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္တာပါ၊ ေရာက္တာ မၾကာေသးဘူးေလ” လုိ႔ မက ရွမ္းလိုပဲ ျပန္ေျဖတယ္။
“ေအာ ဟုတ္လား အမက အရင္ဘယ္မွာ ေနတာလည္းဗ်”လို႔ သူက စပ္စပ္စုစု ေမးလိုက္တယ္။
“ေအာ အရင္က ျမန္မာျပည္မွာေနတာ”
ေအာလို႔ သူက ေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ဆိုင္ရွင္ထြက္လာေတာ့ သူက သူ႔ရဲ့ တစ္လသာ ဆိုင္ကယ္ေၾကြး ဆပ္လိုက္တယ္။ မနဲ႔ သူနဲ႔လည္း မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႔မွာပဲ သူ႔ရဲ့ ႏွလံုးသားေလးက အလုိလို လႈပ္ခတ္လိုက္သလို သူခံစားလိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ မရဲ႔ ပံုရိပ္ေတြလည္း သူ႔ရဲ့ ႏွလံုးသားေလးထဲမွာ အလိုလို ထင္လာတယ္။ သူသိလိုက္တယ္ မကို သူခ်စ္မိျပီ။
ဒုတိယပိုင္းေမ်ာ္
ရွမ္းကေလး
